$sBanner
Jak możesz nam pomóc?    Partnerzy    Projekty
A A A

Zaburzenia odżywiania: Wywiad z ekspertem dr Andrea D. Vazzana

Andrea Vazzana - Dr Vazzana została mianowana dyrektorem kliniczny leczenia zaburzeń odżywiania w 2008 r. Gdzie zajmuje się leczeniem anoreksji, bulimii oraz kompulsywnym jedzeniem. Dr Vazzana jest członkiem Akademii Zaburzeń Odżywiania. Swoje badania przedstawiała na wielu konferencja, w tym na Międzynarodowej Konferencji na temat zaburzeń odżywiania.

 

 

 

 

 

 

Rozpoznawanie zaburzeń jedzenia rośnie w szybkim tempie, jak częstość występowania, w dużej części dzięki nacisk mediów na kształt ciała, sylwetki i mody. Ze względu na wszechogarniający charakter tych zaburzeń i ich związek z ciężkimi powikłaniami, a nawet śmierć, konieczne jest żeby lekarze byli dobrze zorientowani w diagnozowaniu zaburzeń odżywiania.

 

Podstawą leczenia zaburzeń jedzenia jest psychoterapia, zwykle terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) u dorosłych. Gdy zdrowie jest zagrożone, hospitalizacja i inne pilne interwencje są potrzebne w celu ratowaniu życia pacjent. Więcej informacji na temat klasyfikacji, diagnostyki i leczenia zaburzeń odżywiania, jak również kierunki dalszych badań, powie nam dr Andrea D. Vazzana pracująca w klinicznym szpitalu psychiatrycznym dla dzieci i młodzieży w Nowym Yorku.

 

Pytanie: Jak są klasyfikowane zaburzeń odżywiania? Czy istnieją podtypy? Jeśli tak, to jak te podtypy różnią?

 

Dr Vazzana: Obecnie rozróżnia się dwa typy zaburzeń odżywiania: jadłowstręt psychiczny i bulimia. Anoreksja charakteryzuje się odmową utrzymania minimalnej masy ciała, najczęściej ograniczając do maksimum spożywanie pokarmów. Dla porównania, bulimia charakteryzuje się nadmiernym, napadowym obżeraniem. W celu uniknięcia przyrostu masy ciała, prowokuje się wymioty, ćwiczenia na czczo, stosowanie środków przeczyszczających itp. Oba zaburzenia charakteryzuje niska samoocena, która spowodowana jest przez kształt oraz masę ciała.

 

Trzeci typem zaburzenia w jedzeniu jest kompulsywne jedzenie, został on zaproponowany przez społeczność psychiatryczną i prawdopodobnie zostanie uwzględniony w kolejnych edycji ich podręczników diagnostycznych. Kompulsywne jedzenie charakteryzuje się obżeraniem jak u bulimii, ale bez kolejnych prób odchudzania.

 

Pytanie: Jak powszechne są zaburzenia odżywiania? Czy coraz częściej występują?

 

Dr Vazzana: Częstość występowania zaburzeń odżywiania zależy od typu zaburzenia. Spośród zaburzeń odżywiania, anoreksja występuje najrzadziej, dotyczy ona 1% lub mniej. Dotyka osób dorosłe i młode kobiety w Stanach Zjednoczonych. Statystycznie od 1% do 3% ludzi młodych i dorosłych choruje na bulimię. Kompulsywne jedzenie z ostatnich szacunków dotykach 3,5% kobiet. Zaburzenia jedzenia są mniej powszechne u mężczyzny, ale dane znacznie się różnią. Głównym powodem jest piętnowanie, że to „kobieca choroba”, co powoduje, że mniej mężczyzn prosi o pomoc. Szacuje się, że zaburzenia odżywiania dotyka 1 osobę na 1000 lub 1 na 400 osób.

 

Choć wskaźniki anoreksji pozostawały stosunkowo stabilne w czasie, częstość występowania bulimii znacznie wzrosła w ciągu ostatnich 30-40 lat. Z powodu rosnącej presji w śród ludzi. Zaburzenia odżywiania występują u coraz młodszych ludzi oraz zróżnicowanych grupach etnicznych.

 

Pytanie: Jakie są istotne cechy demograficzne i czynniki ryzyka?

 

Dr Vazzana: Pomimo tych tendencji, ludzie, którzy są najbardziej narażeni na rozwój zaburzeń odżywiania nadal są białe kobiety w późnym okresie dojrzewania i wczesnej dorosłości. Oprócz tych czynników demograficznych, istnieje kilka dodatkowych czynników ryzyka wpływających na zaburzenia jedzenia – stosowanie coraz do różnych diet, głodówek, a wszystko to powoduje zaburzenia w cyklu żywieniowym. Cechy osobowości, takie jak perfekcjonizm i impulsywności, i urazy na tle fizycznym lub seksualnym zostały również uznane za czynniki ryzyka rozwoju tych zaburzeń.

 

Baletnice, modele, dżokeje i inne zawody, w których praca wymaga bycia w szczytowej formie fizycznej szczególnie naraża osoby na rozwój zaburzeń odżywiania. Po członka rodziny z zaburzeniami jedzenia wzrasta ryzyko, że inna osoba z rodziny również może zachorować.

 

Pytanie: Jak diagnozuje się zaburzenia odżywiania i jakie są objawy oraz w jakim stopniu pokrywają się one z innymi zaburzenia psychicznymi?

 

Dr Vazzana: Początek zaburzeń odżywiania jest często powiązany z okresem przejścia w nowy etap życia lub powiązany ze stresującym wydarzeniem w życiu. Niektóre objawy zaburzeń odżywiania mogą być wykrywane przez osoby bliskie. Najbardziej oczywiste u osób z anoreksją jest ich wychudzony wygląd. Dziwne nawyki jedzeniowe (np. rytuały podczas spożywania posiłku lub łączenia produktów, aby stworzyć mniej smaczną potrawę) może zostać to wykryte przez bliską osobą. W wyniku ich nieprawidłowego odżywiania, osób z zaburzeniami odżywiania często są zmęczone, rozdrażnione, społecznie cofnięci, i / lub w depresji, trudności z koncentracją i częstymi skargami natury fizycznej (np. uczucie zimna lub zawroty głowy, po bóle żołądka, nieregularne miesiączki, i trudności z zasypianiem) mogą być to również sygnały związane z zaburzeniem odżywiania.

 

Zaburzenia odżywiania sieją spustoszenie w organizmie, co powoduje brak równowagi chemicznej, zmiany gęstości kości, zaburzenia krążenia itp. Ze względu na niebezpieczne powikłania fizyczne związane z chorobą, ważne jest, aby lekarz dobrze ocenił osobę chorą na zaburzenia w jedzeniu.

 

Specjalista zdrowia psychicznego (np. psychiatra lub psycholog) powinien przeprowadzić wszechstronne badania kliniczne w celu określenia, czy przez objawy te można postawić diagnozę związaną z zaburzeniami odżywiania oraz jaka forma leczenie będzie najlepsza. Ponieważ zaburzenia odżywiania często współistnieją z depresją, uzależnieniami i niepokojem (w tym zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i zaburzenia stresu pourazowego), objawy tych chorób należy również ocenić.

 

Pytanie: Co o zachorowalności, śmiertelności i powikłaniach związanych z zaburzeniami jedzenia?

 

Dr Vazzana: Anoreksja jest najbardziej śmiertelną ze wszystkich chorób psychicznych. Badania potwierdzają, że aż 25% osób umiera z jej powodu, w tym około 5% popełnia samobójstwo. Powikłania anoreksja i bulimia to zmiany hormonalne, choroby serca, bezpłodność, osteoporoza, problemy neurologiczne (w tym drgawki i strukturalne zmiany w mózgu), niedokrwistość i niewydolność wielonarządowa. Osoby chore na kompulsywne objadanie nie patrząc na kalorie, chorują często na otyłość. W ten sposób, są one narażone na powikłania związane z otyłością, takie jak cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi i poziom cholesterolu, niektóre odmiany raka i choroby serca.

 

Pytanie: Jak najlepiej leczyć zaburzenia odżywiania?

 

Dr Vazzana: Jak w przypadku większości zaburzeń, postępowania i leczenia osób z zaburzeniami odżywiania jest w dużym stopniu zależne od nasilenia choroby w czasie, w jakim czasie została udzielona pomoc. Podczas gdy wielu chorych może być leczona w warunkach ambulatoryjnych, istnieją różne poziomy opieki, które zapewniają większe wsparcia dla osób z zaburzeniami odżywiania. Częściowe hospitalizacji z programami pozwalają pacjentom nadal przebywać w domu. Otrzymując wsparcie w postaci indywidualnych, rodzinnych i grupowych terapii.

 

Gdy pacjenci nie są w stanie podjąć leczenia ambulatoryjnego, a jednocześnie cechuje ich szybka utratą masy ciała/współwystępujące choroby psychiczne/powikłania zdrowotne, wskazana jest hospitalizacja. Takie leczenie wskazane jest dla osób przewlekle chorych, którzy nie są w stanie utrzymać stabilności medycznej bądź psychologicznej.

 

Psychoterapia jest najbardziej skuteczną metodą leczenia. Terapia poznawczo-behawioralna(ang. CBT) jest zazwyczaj leczeniem z wyboru dla osób dorosłych z zaburzeniami odżywiania.

 

Z alternatywnych metod leczenia okazało się skuteczne leczenie relacjami międzyludzkimi. Stosunkowo nowym leczeniem anoreksji jest rodzinne leczenie, znane również jako Maudsley Method (nazwa pochodzi od Maudsley Hospital w Londynie, w Anglii, gdzie została opracowana). Wykazano, że jest skuteczna - i zapewne bardziej rozwojowa dla młodzieży.

 

Pytanie: Czy farmakoterapia nie odgrywa żadnej roli w leczeniu zaburzeń jedzenia?

 

Dr Vazzana: Leki są stosowane u pacjentów z zaburzeniami jedzenia w celu leczenia objawów współistniejących zaburzeniu. Nic więc dziwnego, leki przeciwdepresyjne i leki przeciwlękowe są często stosowane w celu złagodzenia takich objawów.

 

Pytanie: Co polecacie w zakresie badań w przyszłości?

 

Dr Vazzana: Jak to się mówi, "uncja prewencji jest warta funta leczenia". Rozwijanie badań może być bezcenne dla rozwoju i testowania wczesnych metod działania w grupach osób najbardziej zagrożonych. W najlepszym ze światów, moglibyśmy uniknąć zaburzeń odżywiania w ogóle. Znalezienie sposobów wzmocnienia obecnego leczenia tak, aby wyniki można utrzymać przez dłuższy czas. Ma to kluczowe znacznie pacjentów chorujących od dłuższego czasu.